Σχόλιο Γιώργος Κοντονής 
      Στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δημος Νέας Φιλαδέλφειας Χαλκηδόνας για τα 102 χρόνια από την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού σήμερα μετά την επιμνημόσυνη δέηση που τέλεσε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της ΙΜ Νέας Ιωνίας Φιλαδελφείας Ηρακλείου και  Χαλκηδόνας ο Αρχιμανδρίτης π. Τιμοθεος Ηλιάκης μίλησε και συγκίνησε περιγράφοντας το τι και το πως έγινε από τους Τούρκους η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου!
Χαρακτηριστικά ο π. Τιμόθεος τόνισε.
"Κι αυτοί έμειναν εκεί , άγνωστοι του Γένους Στρατιώτες, δεν χάθηκαν, δεν πέθαναν, ζουν και συνεχίζουν τον Τόπο τους τον ιερό να φυλάνε. Βότανα τα ιερά τους λείψανα στην γη της αιματοβαμμένης τους Πατρίδας της χαρίζουν άφθονο χορτάρι ζωής και προσμονής της Ανάστασης. Πεθαίνει κάποιος μόνο όταν τον λησμονήσουν και οι νεκροί του Πόντου και του απανταχού Ελληνισμού δεν ξεχνιούνται, δεν χάνονται δεν σβήνουν. Με ένα Πυρρίχιο χορό χαιρετώ τους νεκρούς του Πόντου, του Πόντου του ευλογημένου και αγιασμένου, του Πόντου της καρδιάς και της Πατρίδας όλων των Ελλήνων. 
«Μοιρολογούν τα εκκλησιάς κλαίγ’νε τα μαναστήρα κι Αι-Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει και δερνοκοπάται. Μη κλαις, μη κλαις, Αγιάννε μου και μη δερνοκοπάσαι η Ρωμανία ΄πέρασεν η Ρωμανία ΄πάρθεν. Η Ρωμανία αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο.»  Απόσπασμα από τον χαιρετισμό στην εκδήλωση για τα 102 χρόνια από την Γενοκτονία των Ποντίων.



     Από την πλευρά του ο Δήμαρχος Νέας Φιλαδελφειας Χαλκηδόνας  ο Γιαννης Βούρος μίλησε για την Γενοκτονία των Ποντίων τονίζοντας.
«353.000 ψυχές ζητούν δικαίωση και ο προσφυγικός Δήμος Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας ήταν, είναι και οφείλει να παραμείνει μπροστάρης στην προσπάθεια να διατηρηθεί η εθνική μνήμη και συνείδηση ζωντανή. Να διδαχθούν τα παιδιά και τα εγγόνια μας αυτά που υπέστησαν οι πρόγονοί μας, από το 1915 έως το 1919 και από το 1919 έως και το 1922 από το λεγόμενο «κίνημα των Νεοτούρκων». Να διδαχθούν για τα «Αμελέ Ταμπουρού», για την πείνα, τις κακουχίες, τις πυρπολήσεις των χωριών του Πόντου, τους διωγμούς, τις εκκαθαρίσεις, τις θηριωδίες, τις μαζικές εκτελέσεις. Εγκλήματα που έχουν καταγραφεί στις πιο μαύρες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας. 102 χρόνια μετά έχουμε την υποχρέωση να κρατήσουμε τις μνήμες ζωντανές, όχι για να διεγείρουμε μίση και πάθη, αλλά ως ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα της περιόδου εκείνης, αποζητώντας παράλληλα όλο και πιο έντονα και συντονισμένα τη διεθνή αναγνώριση. Το χρωστάμε στους προγόνους μας, το χρωστάμε στους Πόντιους αδελφούς μας».